
لزوم تعیین راهبرد جامع امنیت غذایی و تولید غذایی سالم در سال 2020 جمعیت دنیا به بیش از 7/6 میلیارد نفر می رسد و تقریبا 98 درصد از رشد جمعیت پیش بینی شده در طی این دوره در کشورهای در حال توسعه صورت می گیرد
نحوه الگوی تغذیه در کشور از لحاظ امنیت غذایی نشان می دهد که 20 درصد مردم دچار کمبود انرژی و حدود 40 تا 50 درصد دچار کمبود کلسیم و ویتامین Aو 2B بوده اند. و این درحالی است که در الگوی تغذیه ای ما نقش عناصر ریزمغذی نادیده گرفته می شود که نتایج عدم استفاده از آنها در رژیم غذایی بروز سوء تغذیه های مزمن در افراد جامعه و نهایتا اختلال در عملکرد طبیعی مغز و قدرت یادگیری و… می باشد. تصمیم به تأمین نیازهای غذایی امروزه در داخل کشور وجود دارد. که می تواند دسترسی کامل به مواد غذایی در داخل کشور را فراهم نماید.
با اینکه ازلحاظ امنیت غذایی و از بعد دسترسی فیزیکی اقدامات مناسبی در برنامه توسعه کشور در حال اجراست ولی از لحاظ بعد دوم ایمنی غذایی به مفهوم دسترسی به غذای سالم متأسفانه می توان گفت که کل جامعه از لحاظ تأمین غذای سالم ممکن است با محدودیت مواجه باشند به این معنا که در برنامه های توسعه ای کشور بیشتر جنبه کمی از لحاظ تولید مواد غذایی و سالم بودن آن به معنای واقعی کلمه به عنوان یک حلقه مفقود در بحث تأمین امنیت غذایی کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
نا امنی غذایی در کشور باید در توسعه ناموزون وغیر اصولی جستجو کرد، به کارگیری بی رویه و افراط آمیز فرآورده های تکنولوژیکی در بخش کشاورزی مانند سموم و کودهای شیمیایی از یک طرف موجب نابودی خاک و آلودگی زیست محیطی گردیده است و از سوی دیگر باقی مانده این محیطی گردیده است و از سوی دیگر باقی مانده این ترکیبات مضر در محصولات کشاورزی و در نهایت بر سر سفره های خانواده ها راه پیدا نموده است.
گام اول در ورود به بازارهای جهانی رعایت قواعد و اصول بین المللی تجارت می باشد، توسعه اقتصاد جهانی و آزادسازی تجارت موجب رشد تقاضای مصرف کننده و صنایع مرتبط با صادرات گردیده است و مهمترین اصل در صادرات کیفیت محصولات تولیدی می باشد.
1- علمی کردن تولید محصولات کشاورزی با بهره گیری از فارغ التحصیلان و کارشناسان این رشته به عنوان ناظران فنی و واگذاری بعضی امور به شرکت های خدمات مشاورهای و ترویجی جهت تولید محصولات کشاورزی سالم.
2-توسعه امکانات آزمایشگاهی و دانش فنی لازم در زمینه آنالیز باقی مانده های سموم وداروها در مواد غذایی
3-تدوین هر چه سریعتر استاندارد و قوانین لازم در زمینه ویژگی های مواد غذایی از لحاظ مخاطرات شیمیایی و بیولوژیکی
4-اجرای قوانین وضوابط تدوین شده توسط سازمانهای مسئول بویژه در زمینه آلاینده های شیمیایی.
5- اطلاع رسانی صحیح و افزایش دانش تغذیه ای جامعه با مشارکت مطبوعات و رسانه های جمعی و توسط متخصصان و کارشناسان دست اندر کاران امر.
6-افزایش سطح درآمد عمومی خانوارها